Dag, dag Alexander ...
Portugal, een week alleen.

De beek was woest, de waterval bulderde dag en nacht... en toch, door dit geweld heen, geurende mimosa, dennen en de eucalyptusboom. Subtiel maar met grotere zeggingskracht dan het geweld van de waterval.
Uilen, zwijnen, vleermuisjes en woelratten op het terrein, in de tuin.

En opeens, zomaar ... merkte ik een innerlijke verandering op in mijn houding ten aanzien van mijn overleden leermeester Alexan...der Smit. Alle spanning die ik in de loop der jaren na zijn overlijden, onwillekeurig, had opgebouwd.. verdween. Spanningen die van doen hadden met het levend en actueel willen houden van zijn woorden. Maar waarom eigenlijk?
Hij is mijn leermeester niet meer, ik heb er geen, wil er geen. Waarom?
Terug naar school om het abc opnieuw te leren?
 
Het lot van de meester is dat deze verlaten wordt door leerlingen. Anders zou het een waardeloze meester zijn. En zomaar, zomaar was hij los van me. Ik van hem. Wat een grootsheid. Oplossen in en met zijn beeld.
 
Herinneringen zijn niet levend te houden, alleen het vuur.
 
Laten we het vuur doorgeven, niet de as.

Wat een ontspanning.
 
Het is goed zo.

Volker